7 Kasım 2015 Cumartesi

üzgünlük bahsi

İnsan böyle bir yere kolay gelmiyor. Söze neresinden başlarsam başlayayım sonuna tekabül edeceğim bir meselede kendine izahat vermek kolay olmuyor. Deşersem şarapnel gibi yağacak sözlerin endişesi yüzünden, kimseye yakın durmayan bir mesafede aklıma mukayyet olmanın imkânlarını sınıyorum. Yapacak daha iyi bir şeyim, bir çıkış kapım, yol gösterenim yok. Üstelik bu öyle hayatımızdaki alt alta yazılıp muhasebesi tutulacak kalemlere de hiç benzemiyor.
Üzülüyorum ben, mütemadiyen üzülüyorum. Sabahları akşamlardan, akşamları sabahlardan daha çok üzülüyorum. Oysa bu üzüntünün de bir gün genişleyip sakinleşeceği, derin ve durgun bir göle dönüşeceği bir vakit muhakkak gelecek; öncekilerden biliyorum.